چون عاقبت کار جهان نیستی است / انگار که نیستی چو هستی خوش باش
یک چند به کودکی باستاد شدیم
یک چند ز استادی ِ خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک در آمدیم و بر باد شدیم
سرمست به میخانه گذر کردم دوش
پیری دیدم مست و سبوئی بر دوش
گفتم ز خدا شرم نداری ای پیر ؟
گفتا کرم از خداست ، می نوش خموش
قومی متفکرند اندر ره ِ دین
قومی متحیرند در رشک و یقین
می ترسم از آنکه بانگ آید ز کمین
کای بیخبران راه نه آنست ، نه این
خیام
با تو به خرابات اگر گویم راز
به زان که به محراب کنم راز و نیاز
ای اول و ای آخر خلق ، آن همه تو
خواهی تو مرا بسوز و خواهی بنواز
اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
وین حل معما نه تو دانی و نه من
هست از پس پرده گفتگوی من و تو
چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من
آنروز که توسن فلک زین کردند
و آرایش مشتری و پروین کردند
این بود نصیب ما ز دیوان قضا
ما را چه گنه ، قسمت ِ ما این کردند
خیام
به به
لذت بردیم.مرسیییی
ممنون خیلی عالی بود.
زیبا بود
مرسی ممنون
مرسی خیلی خوب بود
خیلی خوب بود.